یادش بخیر

دوران کودکی

تنها دورانی که آدم غم رو نمی فهمه ، بدی ها رو نمی فهمه ، شاده و اگر هم مشکلی پیش بیاد ، زود فراموش می کنه . دوران راستگویی ، دوران درستی و ....

تنها دورانی که شاید آدم در اون شاد بوده ، تنها دورانی که اگر کسی بهت بدی می کرد ، اگه ناراحت می شدی ، اگه قهر می کردی ، دو روز بعد فراموش می کردی .

زمانی بود که فکرمون فقط بازی کردن و کارتون دیدن و خریدن و خوردن هل و هوله های مغازه ها بود ، اما حالا چی ؟؟؟!!!

یه وقتی بود که صبح که از خواب پا می شدیم ، صبحانه رو درست نخورده ، تو کوچه بودیم تا با بچه های کوچه بازی کنیم . قایم موشک ، بالا بلندی ، گرگم به هوا ، دوچرخه سواری ، دزد و پلیس ، گِل بازی و ...

تا 6 نفر می شدیم ، می رفتیم از مغازه ی مشتی یه توپ پلاستیکی می خریدیم و دو تا دروازه ی آجری می ذاشتیم و یه فوتبال جانانه . هر از چند روزی با هم دعوا می کردیم ، قهر می کردیم ، و روز بعد می دیدی دوباره داریم با هم با خوشحالی ، انگار که نه انگار که روز قبلش دعوا کردیم ، بازی می کنیم و از ته قلب خنده های کودکانه سر می دیم .

روزگاری بود می رفتیم مغازه ی مشتی ، آرد نخودچی ، پفک ، بستنی ، آلاسکا ، لواشک ، آدامس ، کلوچه می خریدیم و با لذت تمام می خوردیم .

تا ساعت 9 می شد ، خود به خود همگی به سمت خونه می دویدیم تا برنامه کودک ببینیم . کلاه قرمزی و پسر خاله ، فوتبالیست ها ، آنت ، آلیس در سرزمین عجایب ، موش و گربه ، ملوان زبل ، کاراگاه گجت ، پسر شجاع و 10 ها کارتون دیگه که هر کدومو می دیدم ، محو تماشا می شدیم و هیچ چی احساس نمی کردیم ، هیچ چی ....

و تا کارتون تموم می شد توی کوچه بودیم ...

زمانی که آرزومون بود تا یه تفنگ ، یه عروسک ، یه ماشین و یه خونه بازی داشته باشیم . تنها دق دقمون این بود که مامان ، بابا برای من اسباب بازی نمی خرید ؟ تا می خریدن ، انگار که دنیا رو بهمون دادن . می رفتیم پیش دوستمون ، اسباب بازیمونو بهش نشون می دادیم و می گفتیم ببنن بابا ، مامانم برام چی خریدن .

سوالی که شاید بارها ازمون می پرسیدن ، این بود که مامانو بیشتر دوست داری یا بابا ؟ و با صداقت و راستی و درستی ، زود می گفتیم هر دو رو . می گفتن چند تا ؟ می گفتیم پنج تا . اون موقع پنج تا برای ما از همه ی اعداد بیشتر بود . پنج تا ، تنها عددی بود که هر چی رو زیاد دوست داشتیم ، می گفتیم پنج تا دوسش دارم .

در همه ی کارها به دیگرون نگاه می کردیم ، اگه کسی گریه می کرد ، ما هم گریه می کردیم ، اگه کسی می خندید ، ما هم می خندیدیم . شاید اون موقع تنها زمانی بود که با شادی دیگران ما هم شاد می شدیم و با ناراحتی دیگران ما هم ناراحت ...

وقتی می پرسیدن می خوای بزرگ شدی چه کاره بشی ؟ زود می گفتیم می خوام پلیس بشم یا دکتر یا خلبان یا فوتبالیست .

دورانی که آرزومون بود زود مثل بزرگ تر ها ، بزرگ بشیم ، در حالی که حال ، حاضریم تمام چیزایی که داریم رو بدیم تا یه بار دیگه به دوران بچگی بر گردیم تا بار دیگر شادی رو حس کنیم .

حالا هم که بزرگ شدیم ، بازم گاهی اوقات می شینیم پای تلویزیون و کارتون نگاه می کنیم ، پلنگ صورتی نگاه می کنیم ، موش و گربه نگاه می کنیم و بچه می شیم و شاید تنها زمانی باشه که بدون فکر کردن به مسائل دیگه ، خنده ای واقعی می کنیم .

آره ..............................................

الان وقتی تلویزیونو روشن می کنی ، می بینی چند تا آدم بزرگ دارن برای بچه ها برنامه اجرا می کنن ، خودشونو بچه کردن ، با زبان بچگانه با بچه ها حرف می زنن ، دوستون دارم بچه ها ، با هم یه برنامه قشنگ ببینیم ، برای ما نامه بنویسید ، نقاشی هاتون برای ما بفرستید و .... و .... و ....

خاله سارا .... عمو پورنگ .....

آره این متنو نوشتم تا بگم حالا یه جوون ، یه آقا ، یکی که همه ی بچه ها دوستش دارن و حتی بزرگ تر ها ،  به نام عمو پورنگ داره تو تلویزیون برنامه اجرا می کنه . کسی که تونسته با توانایی های خودش ، با عشق خودش به بچه ها ، همه رو دوستدار خودش بکنه . و حالا عمو پورنگ یه سایت زده ، یه سایت زده برای بچه ها ، تا بتونه بیشتر و راحت تر با بچه ها ارتباط دو طرفه برقرار کنه . تا بزرگ تر ها هم به بهونه ی بچه هاشون ، به بهانه ی خواهر و برادر کوچکشون به این سایت سر بزنن و باز شادی رو حس کنن .

آره ، سایت عمو پورنگ " www.amoo.ir " هستش . حتما بهش سر بزنین . یادتون باشه به خواهر ، برادر و یا فرزند کوچیکتون حتما نشونش بدید ، کمی هم به دوران کودکی باز گردید تا شاد باشید .

www.amoo.ir

موفق باشید

Mhe_hm ، کسی که برنامه ی عمو پورنگو نگاه می کنه و شاد بودن رو بار دیگر حس می کنه

نوشته شده توسط در چهارشنبه 1385/03/31 |