دانشجوی عزیز،دوست دارم چنددقیقه پلک های دلت و ببندی ،ازخودت بپرسی این صفحه ای که هرشب بازمی کنم ،حرف های دلش و می خوانم و گاهی اوقات روی صفحه ی دلش خط خطی می کنم از کجا اومد، کی اومد و به کجا می ره؟

یک روز یک عده تو یه جایی به اسم دفتر انجمن نشسته بودند.سال 83رامی گم.ما هم مثل شما تازه وارد دانشگاه شده بودیم ، ماهم مثل شما نشسته بودیم روی همین صندلی ها. چندروزی که گذشت دیدیم مابرای نشستن ساخته نشدیم مارو ساختن که بدویم ،بدویم برای همایش، بدویم برای کلاس، بدویم برای اردو و بدویم برای...

همین طورکه می دویدیم یک دفعه وسط راه بین آن همه امرونهی بیراه دلمون گرفت! احساس کردیم یک صفحه می خواهیم سپید سپید مثل دل همه ی دانشجوها، یک صفحه می خواهیم تخت ِتخت، شفافِ شفاف درست مثل صفحه ی مانیتوری که پشتش نشستی. مثل آیینه، یک صفحه ای که تمام ترک های شیشه ی بلوری دلمون و نشان بده. حالا اسمش هرچی می خواد باشه وبلاگ، سایت یا ...

ازآن به بعد این وبلاگ شد یک پنجره ،پنجره ای که وقتی بازش می کردی قدم  می گذاشتی به دنیای مجازی واقعیت. توی این واقعیت مجازی مثل دنیای حقیقی خبری از جسم وماده نبود هر چی بود دل بود با کلی دانشجوی همدل. به خاطرهمین این جا خیلی به هم نزدیک بودیم.

وبلاگ بهانه است. بهانه ای که هرروزیک رنگِ. یک روز رنگ خبره ، یک روز رنگ تشکره ، یک روز رنگ تبریک و یک روزهم دعوا وجدل. فرقی نمی کنه مهم اینه که وقتی این رنگ ها رو کنار هم می گذاری می شه رنگین کمون،آن وقت که چشم دل هیچ بیننده ای ازدیدنش سیر نمی شه.

حالا که سه سال گذشته تازه می فهمیم وبلاگ ما چه قدربزرگ شده آن قدرکه بیش تر از100000 تا دل و توانسته تو خودش جابده.

می خواهم ازهمه ی اقتدارها، منصورنژادها، ناجی ها، حیدری ها، میره ها و ....همه ی آن هایی که نگاهشان را به آسمان انداختند و پا گذاشتند روی یک دنیا سنگریزه تشکر کنم.

وبلاگ می شه فروم،فروم می شه سایت ،سایت می شه ...

سال اولی میشه سال دومی ،سال دومی می شه سال سومی و...

ماهم می شویم فارغ التحصیل ولی مهم اینه که

هرگزنمیرد آن که دلش زنده شد به عشق         ثبت است برجریده ی عالم دوام ما

نوشته شده توسط مدیریت در جمعه 1386/03/04 |